शांता ज. शेळके लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
शांता ज. शेळके लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

मंगळवार, २९ मार्च, २०११

लाडकी बाहली होती माझी एक ---शांता ज. शेळके

लाडकी बाहली होती माझी एक


मिळणार तशी ना शोधूनी दुसरया लाख

किती  गोरी गोरी गाल गुलाबच फुलले

हासती केस ते  सुंदर  काळे कुरळे

झाकती उघडती निळे हासरे डोळे

अन ओठ जसे की आताच खुदकन हसले

अंगात शोभला झगा रेशमी लाल

केसांवर फुलले  लाल  फितीचे फुल

कितीतरी बाहुल्या  होत्या  माझ्याजवळी

पण तीच सोनुली फार मला आवडली

मी गेले  तीजसह माळावर खेळाया

मी लपनू  म्हणते  साई सटु टा हो या या

 किती शोध शोधली परी कुठे न ती दिसली

परतले  घरी मी होउन   हिरमुसलेली

स्वनात तीने  मम रोज एकदा यावे

हलवून मला हळु माळावरती नयावे

वाटते सारखे तयाच ठिकाणी

शोधुनी पहावी पुन्हा पुन्हा  ती चिमणी
जाणार कशी पण सतंत पाउस धार

खल मुळी न तिजला  वारा झोंबे  फर

पाऊस उघडता गेले  माळावरती

गवतावर ओलया मजला सापडली ती

कुणी गेली होती गाय तडुवूनी  तिजला

पाहुनी  दशा ती रडूच आले  मजला

मैत्रिणी   म्हणाल्या  काय आहे हे ध्यान

केसांच्या झिपर्या रंग हि गेला उडून
परी आवडली ती तशीच मजला राणी

लाडकी बाहली होती माझी म्हणुनी
                                                           शांता ज. शेळके
 

शनिवार, ५ फेब्रुवारी, २०११

कसे न तेव्हा कळ्ले काही (- शांता ज. शेळके)

कसे न तेव्हा कळ्ले काही

की तो होता आवच सार
अनुभुतीच्या आधाराविण
पोकळ नुसता शब्दपसारा !

नव्हती झाडे, नव्हत्या फांद्या
मातीमधली मुळेहि नव्हती,
तरारलेल्या ताठ तुर्‍यांचा
डौल तेवढा होता वरती !

अभाव होता भावशुन्य तो
आत कुणीही नव्हते जागे
नसत्यावरती असत्याचे ते
विणले होते झगमग धागे !


भयाण होते आत रितेपण
आणि अहेतुक होते हेतू,
झिरपत होती अहंभावना
शब्दांशब्दांमधुन परंतु !

मिरवणूक ती वाजतगाजत
गेली जेव्हा दारावरूनी
बघत राहिले, एक हुंदका
असेल कोठे यात इमानी ?

- शांता ज. शेळके



गुरुवार, २७ जानेवारी, २०११

पैठनी

पैठनी
फडताळात एक गाठोडे आहे

त्याच्या तळाशी अगदी खाली
जिथे आहेत जुने कपडे
कुंच्या टोपडी शेले शाली
त्यातच आहे घडी करुन
जपून ठेवलेली एक पैठणी
नारळी पदर जरी चौकडी
रंग तिचा सुंदर धानी

माझी आजी लग्नामध्ये
हीच पैठणी नेसली होती
पडली होती सा-यांच्या पाया
हाच पदर धरून हाती
पैठणीच्या अवतीभवती
दरवळणारा सुष्म वास
ओळखीची.. अनोळखीची..
जाणीव गुढ़ आहे त्यास

धूर कापूर उदबत्यांतून
जळत गेले किती श्रावण
पैठणीने जपले
एक तन.. एक मन..

माखली बोटे
पैठणीला केव्हा पुसली
शेवंतीची चमेलीची
आरास पदराआडून हसली

वर्षामागुन वर्षे गेली
संसाराचा सराव झाला
नवा कोरा कडक पोत
एक मऊपणा ल्याला
पैठणीच्या घडीघडीतून
अवघे आयुष्य उलगडत गेले
सौभाग्य मरण आले
आजीचे माझ्या सोने झाले

कधीतरी ही पैठणी
मी धरते ऊरी कवळुन
मऊ रेशमी स्पर्शामध्ये
आजी भेटते मला जवळुन
मधली वर्षे गळुन पडतात
कालपटाचा जुळतो धागा
पैठणीच्या चौकड्यानो
आजीला माझ्या कुशल सांगा
                                
                              ----- शांता शेळके
         

--------------------------------------------------------------------------------